Serwis używa cookies. Wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Zapoznaj się z polityką cookies.
Jeśli nie wyrażasz zgody na udostępnienia cookies - zmień ustawienia w swojej przeglądarce.

Biologia

Korzenie

Przedstawiciele rodzaju Phalaenopsis mają korzenie powietrzne lub korzenie leżące swobodnie na podłożu, pozwalające roślinie przytrzymać się drzewa, absorbujące jednocześnie wodę i gromadzące składniki pokarmowe. W warunkach uprawy w szklarni obserwuje się następujące korzenie: (1) korzenie wystrzelające w powietrze, o cylindrycznym kształcie, pozostające zawsze bez kontaktu z gałęzią, trochę pomarszczone, o srebrzystobiałej skórni (egzodermie), (2) przylegające płasko do pnia drzewa i wystawione na działanie powietrza z jednej tylko strony, tworzące wybrzuszenia, pomarszczone, pokryte srebrzystobiałą egzodermą i (3) przylegające, z bardzo pomarszczoną, przypominającą wstążkę skórnią. Budowa korzeni może być uzależniona od podłoża – sphagnum, korka i mieszanego – stosowanych w uprawie sztucznej. Stożek wzrostu ma długość 5 – 10 mm i jak pokazuje to zdjęcie nr 10 ma różne kolory: jasnozielony (P. violacea), brunatnożółty (P. celebensis), machoniowy (P. schilleriana), i brązowawy (P. amabilis). Rośliny z drugiego rodzaju korzeniami obejmują gatunki takie jak P. cornu-cervi i P. pantheriana, posiadające grube, cylindryczne korzenie, podczas gdy rośliny z trzeciego rodzaju korzeniami obejmują wiele gatunków, między innymi P. schilleriana i P. stuartiana. Korzenie zwykle pozostają nierozgałęzione, choć zdarzają odstępstwa od tej reguły (kiedy na korzeniu pojawiają się cięcia, lub jego część ulega nekrozie).

Gatunki, których korzenie przylegają do pnia niczym wstążki, są raczej predestynowane do umieszczania ich na podkładkach z korka, lub paproci drzewnej, aniżeli sadzenia ich w doniczkach. W przeciwieństwie do nich, roślinom o grubych, cylindrycznych korzeniach, np. P. cornu-cervi, P. manni, przyczepienie się do gałęzi zajmuje sporo czasu (rok i więcej), lepiej jest więc sadzić je w doniczkach. Korzenie epifitów przyklejają się do kory drzewa na którym rosną przy pomocy gęstych włosków rosnących w pobliżu stożka wzrostu, patrz: zdjęcie nr 11. Włoski te mają 0.5 mm, lub mniej, długości i pojawiają się od strony nieoświetlanej przez słońce. U rosnących w powietrzu korzeni włoski ulegają regresji w starszej skórni, pojawiając się jedynie wokół stożka wzrostu (z kilkoma wyjątkami).

Jeśli roślina zostanie posadzona w dość gęstym podłożu, w którym korzenie umieszczone zostają w środowisku przypominającym podłoże roślin gruntowych, egzoderma niektórych gatunków, np. P. schilleriana, staje się cylindryczna, półprzezroczysta, biaława lub różowa, zupełnie inna niż wstążkowa, pomarszczona egzoderma korzeni tych samych roślin, wystawiona na działanie powietrza. Jeśli roślina taka, posadzona pierwotnie w doniczce, zostanie umieszczona na podkładce z korka lub paproci drzewiastej, korzenie, które wykształciła w doniczce nigdy nie przyczepią się do nowego podłoża; ale ze starych korzeni mogą przebić się nowe, które przybiorą pomarszczony, wstążkowy kształt.

Zdjęcie nr 10. Morfologia korzeni

Po przylgnięciu do gałęzi gospodarza, od strony wystawionej na działanie powietrza pojawiają się dwa rodzaje korzeni: korzenie o wybrzuszonych, białych zmarszczkach, które są równoległe do kierunku rozrostu korzenia (np. podrodzaj Zebrinae, takie jak P. sumatrana, P. tetraspis), i podobne do wstążek, srebrnoszare guzowate korzenie (takie jak u P. schilleriana, P. celebensis). U większości Phalaenopsis widuje się te ostatnie.

Często widuje się korzenie wyrastające agresywnie w powietrze poza roślinę. Na to, czy korzenie pozostają w wewnątrz, czy wyrastają poza doniczkę (w warunkach sztucznej uprawy), ma wpływ wilgotność powietrza dookoła doniczki. Korzenie Phalaenopsis przejawiają hydrotropizm. Jeśli więc, poza doniczką znajduje się środowisko o stałej, wysokiej wilgotności, lub podłoże w doniczce wysycha nadmiernie, korzenie mogą rosnąć na zewnątrz; jeśli tak nie jest, pozostaną one w doniczce. Innym powodem wyrastania korzeni poza doniczkę jest umieszczenie ich w nieodpowiedniej doniczce, lub w nieodpowiednim podłożu.

Korzenie rosną dłuższe w środowisku lepiej doświetlonym i bywają ospałe w ciemnym siedlisku, przejawiając takie same wzorce jak liście. Budowa korzeni wielu gatunków Phalaenpsis umieszczonych na podkładkach z korka lub paproci drzewiastej (np. P. sumatrana, P. floresensis czy podrodzaju Polychilos), pokazuje, że wydłużają się one w dół lub na boki, niektóre (np. podrodzaj Parishianae) rosną we wszystkich kierunkach. Działanie takie może wynikać z instynktownej reakcji nakazującej roślinie przyczepić się do gospodarza tak szybko, jak to jest tylko możliwe.

O korzeniach Phalaenpsis mówi się, że są hydrotropiczne. Tak więc, większość korzeni rosnących na podkładce z paproci drzewiastej (gdzie dolna część podkładki jest wilgotniejsza niż górna) powinno rosnąć w dół. Bazując jednak na doświadczeniach związanych z obserwacją roślin żyjących w środowisku sztucznym, daje się zauważyć, że jedynie P. modesta wykazuje tego typu zachowania; większość gatunków wykształca korzenie rosnące we wszystkich kierunkach.

Korzenie Phalaenopsis nie przejawiają fototropizmu, nie widać u nich także negatywnego fototropizmu, tak przynajmniej wynika z obserwacji poczynionych w warunkach hodowli. Zdjęcie nr 10 pokazuje P. speciosa umieszczoną na korku (po lewej) i stożek wzrostu w czterech różnych wariacjach kolorystycznych (po prawej).

Zdjęcie nr 11. Gęste włośniki na stożku wzrostu

Zdjęcie nr 11 pokazuje powiększenie stożka wzrostu u P. amabilis. Gęsto wyrastające włośniki, niczym włoski gruczołowe widoczne są przy brzegu ciemniejszej strony. Włośniki mają 0.5 mm lub mniej, i wnikają w szczeliny wybrzuszonej powierzchni podłoża gospodarza. Włośniki te mogą różnić się od włośników roślin gruntowych. Choć poszczególne włośniki nie mają substancji kleistej, całkowita siła ich przylegania wystarcza by rozerwać korzeń.

Powierzchnia wystawiona na działanie powietrza nie wykształca włośników, jest raczej srebrzysta, lub srebrzystoszara i pomarszczona. Jeśli posadzimy roślinę do doniczki, włośniki wyrosną na tej powierzchni korzenia, która styka się z powierzchnią doniczki. Po ułożeniu roślin włośnikami do powierzchni gospodarza, włośniki przyciskają się do powierzchni gałęzi a ich kształt zmienia się (jak to widać na zdjęciu nr 11) z cylindrycznego na płaski.

Stożek wzrostu lśniącej strony jest jasnobrązowy, i zmienia kolor na biały w miarę wzrostu, podczas gdy jego druga strona pozostaje zielonkawożółta. Patrząc na te różnice można wnioskować, że korzeń jest w stanie wykryć kierunek z którego pada światło, i że dzieli on swoją funkcję na dwa zadania: absorbowanie wody i tlenu przez błyszczącą stronę (wystawioną na działanie powietrza), zwiększając czynną powierzchnię poprzez marszczenia, i przyleganie do gospodarza gęstymi włośnikami. Cecha ta, może być wspólna dla wielu epifitów.

Strony: 1 2 3 4 5 6 7

Dodaj komentarz

TOPDo góry strony