Serwis używa cookies. Wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Zapoznaj się z polityką cookies.
Jeśli nie wyrażasz zgody na udostępnienia cookies - zmień ustawienia w swojej przeglądarce.

Biologia

Kwiatostan

Łodyga kwiatowa roślin z rodzaju Phalaenopsis wyrasta spomiędzy liści formując pączki boczne i zawiązki kwiatów w węzłach. Wierzchołek łodygi kwiatowej przejawia fototropizm i wyciąga się w kierunku źródła światła. Wydaje się, że ten kierunkowy wzrost łodygi jest charakterystyczny dla gatunków należących do sekcji Phalaenopsis. Pączki boczne na dolnej części łodygi pozostają uśpione, pączki znajdujące się na górnej części łodygi przekształcają się w zawiązki kwiatów. Zdarza się, że kilka pączków bocznych z górnej części łodygi przekształca się w keiki (młodziutkie rośliny wyrastające z węzła łodygi). Keiki częściej powstają na łodygach kwiatowych gatunków botanicznych, aniżeli na łodygach krzyżówek, najczęściej zdarza się to w grupie luddemanniana (np. P. pulchra, P. pallens), oraz u roślin z gatunku P. equestris. Kwiatostan może mieć kształt cylindryczny (np. P. sumatrana), lub spłaszczony (np. P. cornu-cervi), łodyga kwiatowa może być łukowata i wydłużona, z węzłami o równych interwałach (np. P. amabilis), gęstych interwałach (np. P. equestris) i rozgałęziona (np. P. schilleriana).

Znane są już także warunki, jakie powinny być spełnione aby zainicjować kwitnienie u krzyżówek powstałych w sekcji Phalaenopsis (np. P. amabilis, P. schilleriana). Zgodnie z doniesieniami, hybrydy Phalaenopsis tworzą kwiatostan po 6 – 8 tygodniach przebywania w temperaturze poniżej 25° C i dniu trwającym 12 lub więcej godzin. Niższa temperatura w ciągu dnia i duża ilość światła są ważniejsze aniżeli niska temperatura w ciągu nocy. Liczba kwiatostanów wzrasta wraz z ilością światła jaką otrzymują rośliny w ciągu dnia, i maleje przy temperaturze 21° C i wyższej panującej wciągu nocy. Generowanie kwiatostanu zostaje spowolnione w temperaturze 28° w ciągu dnia i 18° C w ciągu nocy, nie obserwuje się go zupełnie przy temperaturze 30° C w ciągu dnia i 21° w nocy.

Nie do końca jest jasne, czy wyżej opisane warunki mają odniesienie do większości botanicznych gatunków Phalaenopsis, rozproszonych w różnych siedliskach. Kompleks P. amabilis, którego rośliny kwitną od lutego do marca, potwierdza zawarte powyżej informacje. Jednakże, obserwując czas kwitnienia różnych gatunków, wydaje się, że nie ma jednolitych czynników koniecznych do sprowokowania tworzenia kwiatostanu. P. wilsonii z podrodzaju Aphyllae wymaga temperatury około 10° C w ciągu dnia i wiele światła padającego na korzenie przez kilka miesięcy z rzędu, podczas gdy wiele gatunków (np. P. bellina) generuje pęd kwiatowy w stosunkowo wysokiej temperaturze, ale tylko wtedy, gdy pomiędzy dniem i nocą występuje różnica sięgająca 10 stopni. Idąc dalej, u roślin z podrodzaju Polychilos i Phalaenopsis, które obejmują około 80% gatunków, w powstawanie kwiatostanu zaangażowane są bezpośrednio dwa czynniki: duża ilość światła i niska temperatura (25° C i mniej) w ciągu dnia, lub różnica (około 10° C) pomiędzy temperaturą dnia i nocy.

Zdjęcie nr 12. Keiki i pączek boczny

Zdjęcie nr 12 (po lewej) przedstawia rzadki widok P. pulchra u której kwiat i keiki rosną równolegle na koniuszku kwiatostanu. Phalaenopsis zwykle nie produkują pączków bocznych na pędzie głównym, ale zdjęcie nr 12 (po prawej), pokazuje P. amabilis, u której pączek boczny wyłania się u podstawy pędu. Tego typu zjawisko rzadko jest obserwowane, zwłaszcza u gatunków botanicznych, u których szczyt pędu został uszkodzony, lub doszło w nim do zaburzenia wzrostu. W tym przypadku, pączek boczny będzie rósł szybciej i będzie większy niż pierwotny pęd. Keiki rozwijają sie zwykle w temperaturze wyższej, aniżeli ta, które jest potrzebna powstaniu zawiązków kwiatów.

Kwiatostan występuje w dwóch kolorach: zielonym, lub zielonobrązowym, odzwierciedlają one barwę i wzór liści. Kwiatostany ciemnobrązowe mają rośliny o liściach (wierzchnia i spodnia strona) ciemnozielonych, purpurowych, marmurkowych lub brązowych. Kwiatostany zielone mają gatunki o zielonych liściach. P. amabilis i P. equestris są wyjątkami: mają kwiatostany obu kolorów a ich barwa uzależniona jest od siedliska w jakim występują.

Zdjęcie nr 13. Długość kwiatostanu

Długość kwiatostanu uzależniona jest od gatunku. Zdjęcie nr 13 pokazuje cztery rodzaje kwiatostanu: najkrótszą łodygę kwiatową (1 – 2 cm) ma P. micholitzii (na górze po lewej), płaska, zygzakowata łodyga należy do P. lamelligera (na dole po lewej), długa łodyga (50 i więcej cm), to produkt P. violacea v. metawai (po środku), najdłuższa jednak (1m i więcej) występuje u P. pulchra (po prawej).

Kwiatostan może zostać wykorzystany do zidentyfikowana gatunku i siedliska. I tak na przykład, kwiat P. violacea ma jasną czerwonofioletową barwę. P. violacea znajdująca się w sprzedaży została poprzez krzyżowanie pomiędzy wybranymi roślinami „poprawiona” tak, aby miała różne kolory, trudno jest więc zidentyfikować dziś czy to gatunek botaniczny, czy krzyżówka. Botaniczny gatunek P. violacea v. mentawai ma pęd kwiatowy o długości 50 cm lub więcej. Jeśli miałby 20 cm, lub mniej, jak widuje się to u zwykłych violacea, to mogłaby to być krzyżówka (z wyjątkiem młodych roślin).

Obecnie, trudno jest określić, czy dana roślina to gatunek botaniczny, czy też może krzyżówka, ponieważ większość dostawców nie zna przeszłości hodowlanej roślin, nie prowadzi także zapisków dotyczących roślin macierzystych sprzedawanych roślin potomnych.

Strony: 1 2 3 4 5 6 7

Dodaj komentarz

TOPDo góry strony